|
یتیم نور امام:
بسم الله الرّحمن الرّحیم *الحمد لله ربّ العالمین و توکّلت علی الله واعتصمت بحبل الله* مولایمان امام حسین(ص) می فرمایند: «ایّها النّاس! اِتقوُالله جَلَّ ذِکرُه، ما خَلَقَ العِباد إلّا لِیَعرِفوه، فَإذا عَرفوه عَبدوه، وَ إذا عَبدوه إستغنوا بِعِبادَتِه عَن عِبادِه ما سِواه. فَقال رجلٌ: یَابنَ رسولَ الله! بأبی أنتَ وَ أمّی، فَما مَعرِفَة اللهِ؟ قالَ مَعرِفة اِهلِ کُلّ زَمان، امامهم الّذی یَجِبُ طاعَتِه» مولایمان امام حسین(ص) چه فرموده اند؟ خداوند بندگان را برای معرفت خلق کرده است. فقط برای معرفت به خودش؛ و معرفت به امام(ع) معرفت به خداوند است! این حدیث بسیار جای تامل دارد، جا دارد انسان مدت ها در آن اُتراق کند و بهره ها ببرد. امام عالم می فرمایند معرفت مقوله ای قبل از عبودیت است به این معنا که تا معرفت نباشد اصلاً عبودیت تعریف نمی شود و هیچ جایگاهی ندارد! اما ما چقدر به مولایمان معرفت داریم؟ چقدر ما اهل زمان به اماممان که در قالب زمان و مکان نمی گنجد و بلکه صاحب زمان و مکان هست معرفت داریم؟ دقت کنید مولا امام حسین(ص) می فرمایند: «اهلِ کُلّ زَمان امامهم» یعنی امام را در قالب زمان محدود نکن این خود نوعی بی معرفتی است بلکه تنها خود را محصور در حصار زمان بدان! تو اهل زمان هستی و قبل از هر حرکتی باید نسبت به امامت معرفت داشته باشی. مولا امام حسین(ص) این حدیث را قبل از حرکت کاروانشان می فرمایند و بعد راهی می شوند. ایشان در هنگام حرکت کاروان می فرمایند: «مَن کانَ باذِلاً فینا مُهجَتَه و مُوَطّناً علی لِقاءَ اللهِ نَفسَه، فَلیَرحَل مَعَنا، اِنّی راحِلُ مُصبِحاً اِنشاءَ الله. الرحیل! الرحیل!...»[1] چه تعداد از شیعیان این جمله امام(ع) را فهمیدند؟!! از این همه خیل طواف کنندگان کعبه در مکه، چه تعداد این جمله را فهمیدند و با امام(ع) همراه شدند؟ فقط و فقط برای امام(ع)؟!! ابن عباس ها این حدیث را شنیدند اما چه کردند؟ نه تنها همراه نشدند بلکه امامشان را از حرکتشان نهی کردند! حرکت امام(ع) را (معاذالله) خلاف عقل دیدند و ایشان را نصیحت کردند! در جامعه چه کسی را نصیحت می کنند؟ کسی که جاهل است و رفتاری از روی جهل انجام می دهد و ابن عباس ها چنین رفتار کردند!!! چه کسانی فهمیدند زمانی که امام عالم بانگ الرحیل را سر دادند و رفتند باید با او همراه شد و دیگر آنجا جای ماندن نیست؟ آنجا دیگر مکان سکون و سُکنی گزیدن نیست! همانگونه که در حدیث مولایمان حسین(ص) به طور واضح بیان گردید امام یک امام است در کل زمان ها و مکان ها اما امام عالم زمانی با جلوه حسینی(ص) بانگ الرحیل سر دادند و زمانی با جلوه ای دیگر. اما آنچه مطرح است این است که این جمله، جمله ای جاری بوده و هست. یکبار دیگر هم مولایمان امام رضا(ع) این جمله را می فرمایند. ایشان می فرمایند: من فردا صبح حرکت می کنم و در حرکتم هیچ بازگشتی نیست، فردا صبح راهی هستم. از شما می پرسم آیا این جمله همان جمله امام حسین(ص) نیست؟ آیا این جمله همان بانگ الرحیل امام حسین(ص) نیست؟ صدا همان صداست، لحن همان لحن است، آهنگ همان آهنگ است و حرکت همان حرکت است و صاحب کلام هم همان صاحب کلام است. مولایمان حسین(ص) در همان ابتدای حرکت و حتی قبل از حرکت بارها و بارها مقصدشان و اینکه در این حرکت هیچ بازگشتی نیست را مطرح کردند.[2] و امام رضا(ع) هم اینگونه مطرح نمودند. در زمان امام رضا(ع) هم عده ای از شیعیان به اسم دلسوزی و ... امامشان را نصیحت کردند و ایشان را از حرکت منع نمودند. اکثر آنها برای امامشان همان جا مجلس ختم گرفتند! هنوز امامشان حرکت نکرده است که بر سر و صورت می زنند و نوحه می خوانند و گریه می کنند! چرا برای شیعیان حرکت امامشان اصلاً مهم و قیمتی نبود؟!! چرا امامشان باید تنها راهی شود؟!! چرا شیعیان نشستند و گریه کردند در حالی که امامشان تنها است؟!! امام(ع) این جمله را نفرمودند که شیعیان گریه کنند و نوحه سردهند و مجلس ختم بگیرند بلکه خواستند آنها را متوجه حرکت نمایند. این واقعه درست مانند همان واقعه روز عاشورا است که کوفیان بر تپه ای می نشینند و درد و تکه تکه شدن بدن مبارک امام حسین(ص) را می بینند، فریاد «هَل مِن ناصِرٍ یِنصُرُنی» امام عالم(ع) را می شنوند اما فقط برای ایشان گریه می کنند و بر سر و صورت می زنند و از خداوند طلب نصرت می کنند «اللّهم اَنزِل نُصرَتُک»، خدایا نصرتت را نازل کن! تا جایی که آن یهودی که راوی صحنه است این افراد را لعنت میکند که چرا اینجا نشسته اید؟!! بروید و امامتان را یاری کنید. آیا شیعیان در زمان امام رضا(ع) اینگونه نیستند؟ آیا وصف حالشان وصف کوفیان نبود؟!! امامشان تنها راهی می شود و آنها تنها به گریه ای چند دقیقه ای اکتفا می کنند!!!!! اینجا آن کلام امام حسین(ص) به یارانشان برایمان قدری معنا پیدا می کند که خطاب به یاورانشان در شب عاشورا می فرمایند: «یارانی بهتر از یاران خود ندیده ام»[3] مولاجان یا امام حسین(ص)! شما حداقل هفتاد و دو تن یاور داشتید که در تمام مسیر با شما همراه شدند و به صرف گریه بر مصیبت شما اکتفا نکردند و بلکه قدم به قدم تا عاشورا با شما آمدند و برای شما جان دادند، اما امام رضا(ع) تنها حرکت کردند و تنها شهید شدند. قیمت کاروانیانتان اینجا معلوم می شود آنها به دنبال شما بار سفر بستند و با شما قدم در مسیر گذاشتند. قیمت ایشان به خاطر حرکت به دنبال قافله سالارشان است و نه چیز دیگر. قیمت حضرت معصومه(س) نیز به همین است. قیمت ایشان به خواهر امام بودن یا فرزند امام کاظم(ع) بودن نیست. اینها در نظام عالم قیمتی ندارد! جعفر کذّاب هم فرزند امام(ع) بود. در نظام عالم اینها اصلاً مطرح نیست. حضرت معصومه(س) حرکتی را آغاز کردند در جامعۀ هزار و دویست سال گذشته با این که یک زن جوان بودند با آن امکانات محدود و آن راه ها که بسیار هم طول می کشید، نه به خاطر برادرشان بلکه حرکتی به دنبال امام و قافله سالارشان و برای امام و قافله سالارشان؛ هرچند در این مسیر شهید می شوند یا دردی برایشان عارض می شود و... این اصلاً برایشان کوچکترین جلوه ای نداشت بلکه امامشان در طوس مهم بود که باید به ایشان می رسیدند و این ماجرا بیانگر قیمت ایشان است و همچنین قیمت کاروانیان حسینی(ص). امام رضا(ع) راهی می شوند، در مسیرشان از نیشابور از جمع شیعیانشان عبور می کنند و در این موقعیت حدیثی عظیم را مطرح می کنند که به حدیث «سلسلة الذهب» معروف است امام(ع) می فرمایند: «کَلِمَةُ لا اِلهَ اِلّا الله حِصنی، فَمَن دَخَل حِصنی اَمِنَ مِن عَذابی، بِشَرطِها وَ شروطِها وَ اَنا مِن شروطِها»! عجیب است این حدیث چقدر با حدیث امام حسین(ص) در هنگام حرکتشان و قبل از آن شباهت دارد!!! امام حسین(ص) می فرمایند معرفت به ما همان معرفت به خداوند است و جای دیگر می فرمایند: اگر می خواهید به لقای خدا برسید با من همراه شوید و اینجا امام رضا(ع) می فرمایند: «کَلِمَة لا اِله الا الله» من هستم، شما دو راه دارید یا با من هستید یا در مقابل من و در عذاب من! و حرکت می کنند. این خیل عظیم شیعه در نیشابور این حدیث را شنیدند، نگاشتند اما امام(ع) باز از بین آنها تنها راهی می شوند و هیچ شیعه ای با ایشان همراه نمی شود!!! این چه معرفتی نسبت به امام است که کلام امام از خود امام برایمان قیمتی تر است؟! تمام آن شیعیان مانند ابن عباس رفتار کردند این حدیث بلند را شنیدند و مسیر امام و مقصد ایشان را دانستند. اما امام را تنها گذاشتند یعنی تماماً به دنبال معلومات بودند و معلومات برایشان قیمتی بود! امام(ع) که صاحب این حدیث هستند برایشان اصلاً قیمتی نبود. آن شیعیان تماماً ابن عباسی رفتار کردند، تماماً مانند محمد بن حنفیه برادر امام رفتار کردند. ماجرا تا جایی پیش می رود که امام رضا(ع) غریبانه و تنها وارد طوس می شوند آنقدر تنها و بی یاور هستند تا آن زمان که کاری برایشان پیش می آید مجبور می شوند آن کار را به نامحرم بسپارند. امام(ع) در اوج تنهایی و مظلومیت هستند و شیعیان در خانه هایشان امامشان را فراموش کرده اند. بالاخره مصیبت پیش می آید! امام(ع) در کاخ مأمون دانه های انگور را که به سم آغشته است می خورند و به خانه بر می گردند. آن صحابه امام(ع) می فرماید که ایشان در راه عبایشان را روی سرشان کشیده بودند و دستشان را به دیوار گرفته بودند. از همان لحظات آن سَم، شروع به اثرگذاری کرد، چندین مرتبه به زمین خوردند و بلند شدند تا به خانه رسیدند، فرش کف خانه را کنار زدند و روی خاک ها دراز کشیدند و فرمودند می خواهم مانند جدّم حسین روی خاک شهید شوم. امام جواد هم تشریف می آورند و مولا امام رضا(ع) در بالین فرزند بزرگوارشان شهید می شوند. راوی می گوید آنقدر امام(ع) تنها بودند که آن زمان که می خواستند جسم مبارک ایشان را دفن کنند هیچ مردی از بنی هاشم حاضر نبود تا اینکه زن ها جسم ایشان را حمل کردند. ببینید چقدر بین شهادت مولایمان حسین و امام رضا(ع) و مسیر و حرکتشان بر مسیر شباهت هست؟ ما با مولایمان مهدی(عج) چه می کنیم؟ آیا بانگ الرحیل مولایمان مهدی(ع) را نشنیده ایم؟ بانگی که هر لحظه طنین انداز است!!! یا صدای «هَل مِن ناصِرٍ یِنصُرُنی» امام مهدی(عج) را که در عاشورای آخرالزمان و در کربلای ایران بلند است؟!!! *و صلی الله علی سیدنا محمد و آله الطاهرین* [1] لهوف ،ص 160 [2] مولایمان امام حسین(ص) قبل از حرکتشان در مکه می فرمایند:« رسول خدا(ص) به خواب من آمد و فرمود: حسین حرکت کن زیرا خدا خواسته تو را کشته ببیند... و خدا خواسته اطفال و زنان را اسیر ببیند.» [3] مولا امام حسین(ص) در شب عاشورا خطاب به یاوران و خانواده شان می فرمایند:«من اصحاب و یارانی بهتر از یاران خود ندیده ام و اهل بیتی باوفاتر و صدیق تر از اهل بیت خود سراغ ندارم» «اللهم صل علی محمدوآل محمد وعجل فرجهم »
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم آذر ۱۳۹۶ساعت 8:41 توسط محبان فاطمه (س)
|
|
درباره وبلاگ  قال رسول الله(صلی الله علیه وآله ): " الناس نیام فإذا ماتوا فانتبهوا "
مردم در خواب غفلت هستند پس هنگامی که مردند بیدار می شوند عجب لغافل لیس بمغفول عنه" عجب از غافلی که(خدا) از او غافل نیست. عجب لطالب الدنیا والموت یطلبه " عجب از کسی که به دنبال دنیا و مرگ هم بدنبال اوست. مولوی : مرغکی (آدم) اندر شکار کرم (دنیا) بود گربه (مرگ) فرصت یافت او را در ربود آکل ومأکول بود بی خبر در شکار خود صیادی دگر قال علی (علیه السلام) : اهل دنیا سوارانی در خواب مانده اندکه آنان را می رانند هشدار هشدار به خدا سوگند چنان پرده پوشی کرده که پنداری تورا بخشیده است افسوس آنچه را به شما تذکر داده اند فراموش کرده اید و از آنچه شما را ترسانده اند ایمن گشته ایدگویا عقل از سرتان پریده است وکارها شما آشفته شده است. از حرام دنیا چشم پوش تا خدا زشتی ها ان را به تو نمایاندوغافل مباش که لحظه ای از تو غفلت نخواهد شد. احسان پیاپی خدا گناهکار را گرفتار کند وپرده پوشی خدا اورا مغرور سازد با ستایش مردم فریب خورد وخدا هیچ کس را همانند مهلت دادن مورد آزمایش قرارنداد.
|
